Sociale media (7):

Welk Rotary-imago opkrikken?

Aap kijkend in de spiegel: zit mijn haar goed, heb ik geen puistjes, kan het zo? Ja, ik zie er vandaag patent uit! (Ontleend aan: www.algor.com/news_pub/cust_app/monkey_skull/default.asp)

Nieuwe netwerksites zoals Instagram (klik) en Pinterest (klik) zitten in een niche met het imago van vrouwensites. Voor bedrijven zijn ze interessant want de gebruikers linken hun profiel aan bedrijven en merken. Vijftig procent post wel eens iets over merken. Hun reacties zijn in grote meerderheid positief. Onderzoek naar relaties tussen merk en klant beoogt om karaktereigenschappen van het merk te transponeren naar de klant, zodat in de marketing niet langer het merk, maar de klant voor het voetlicht staat. Merk = klant. 

Een merk is dus deel van iemands imago. Bedrijven zetten stevig in op 'brand fans'. Fans willen niets verkeerds zeggen over een merk, want wat negatief is straalt uit naar henzelf. Daardoor zakt wèl hun geloofwaardigheid. Als ik iets koop, dan kijk ik doorgaans op internet naar de gebruikersoordelen, maar ik zoek een oordeel met de nadelen van het product erbij. Maar bedrijven zitten niet stil. Ze zorgen dat 'brand fans' 'expert advisors' worden.

En Rotary? Volgens Rotary hebben de Nederlanders geen idee wat Rotary is. In 2012 - 2013 start Rotary met circa 20 shortfilms, geënt op de regiobranding van Zuid-Limburg. Klik op de eerdere blog waar Marthin Flokstra (klik) als 'brand fan' van Limburg figureert. De doelstelling is dat na het eerste jaar elke film gemiddeld zo’n 4.000 kijkers heeft getrokken. Veel is het niet. Ik vermoed dat vooral Rotarians kijken. Het is een spiegelproef, een test om vast te stellen of dieren zichzelf in het eigen spiegelbeeld herkennen. Zelfherkenning bij dieren wordt door Frans de Waal in verband gebracht met zelfbewustzijn. Met die shortfilms leren Rotarians zichzelf kennen, althans zoals dat naar het ideaalbeeld van de makers van de shortfilms gekneed zou moeten worden! Met die Zuidlimburgse regiobranding leren de Zuidlimburgers zich bewust te worden van het ideaalbeeld dat de makers van de regiobranding van ze hebben. Dus gebruikers construeren niet alleen zelf een imago, maar krijgen deze ook via internet in hun maag gesplitst. 

En Rotarians...? Die worden met die 20 shortfilms een 'Brand fan' van zichzelf. Toch vraag ik mij af of Nederlanders geen idee hebben wat Rotary is. Vorig jaar had de Groene Amsterdammer een leesbaar artikel over het elitaire imago van Rotary. Dat artikel kan je hier (klik) downloaden. De Linkedin-Rotarians kwamen met meer dan vijftig reacties. Hier lees je de reactie... mits je op Linkendin zit (klik). Dat beeld werd al eerder bevestigd in een Telegraaf-artikel over Rotarians die een nieuwe wijk wilden bouwen met 250 woningen voor "ons soort mensen" (inmiddels is het Telegraaf-artikel verdwenen, maar er staat nog wel iets hier en hier) Een vloedgolf van negatieve reacties spoelde over Rotary. Er is dus zeker een beeld over Rotary als merk en over de Rotarians, want merk = klant.

Een tegenvaller, Jeeves. We hebben alleen elkaar. Zorg dat deze broek morgenochtend gestreken is.

Dierenwelzijn & Rotary:

Dierendag 4 oktober

Grote kip (geen plofkip) met kuikentje dat voor het eerst nieuwsgierig de wereld inkijkt. Beide lopen vrij rond en krijgen vandaag wat extra graantjes (Foto: Ditte Merle). Klik om te vergroten.

Vandaag nemen kinderen een huisdier of knuffel mee naar school. Het is dierendag (klik), de sterfdag van Franciscus van Assisi. Een goed mens want Franciscus zou een preek voor de dieren hebben gehouden. Veel baat heeft zijn gepreek niet gehad, want de dieren kunnen meer welzijn gebruiken. Dat ligt niet aan het aantal goede doelen voor dierenwelzijn. Daar zijn er veel van. Maar op de sites van Rotary Nederland (klik) en Rotary International (klik) heb ik niets kunnen vinden met de trefwoorden "Dierenwelzijn" of "Animal welfare". Rotary is een goedlopende goede-doelenmachine, .... voor andere knuffels dan voor de dieren. Goede-doeleninstellingen dingen mee naar publieke aandacht. De NRC schenkt advertentieruimte aan doelen met de mooiste advertentie en die in de Kennisbank Filantropie (klik) zitten. De mooiste krijgt de NRC Charity Awards. Vorig jaar ging de Award naar de Kiloknallers (klik). Vorige week kreeg Wakker Dier (klik) samen met Amnesty International (klik) weer de prijs. Ze ontvingen € 300.000,- advertentieruimte. 255 goede doelen hadden ingeschreven. Meer dan 100.000 stemmen waren uitgebracht! De Plofkip (klik) was de meest indrukwekkende advertentie. Een kuikentje van 50 gram wordt in 6 weken opgepompt tot vleeshomp van meer dan 2 kilo. Van alle soorten vee die voor vlees worden gehouden, scoort de plofkip het slechtst op dierenwelzijn. Ik zie de Rotary niet zo snel voor plofkippen en kiloknallers op de bres springen. Net zo min als voor nieuwe Rotarybestuursleden of -voorzitters. Het zijn geen echte knuffels. Maar dat is die orang oetan (mensaap op onderstaande foto), die in Manilla stevig wordt vastgehouden door een misdienaar om plechtig gezegend te worden door de plaatselijke Franciscus in bruine pij, ook niet. In zijn blauwe plastic slippers wachtte onze mensaap met gekromde tenen de volgende knuffel af. Eigenlijk niet leuk, want dierenmishandeling. Een vergeten Rotary-thema. Deze blog begon onschuldig met kinderen & knuffels, maar eindigt wrang met empathie voor een dier dat, volgens onderzoekers als Frans de Waal (klik) en Jane Goodall (klik), net als wij empathie kent. Leve dierendag!

De nieuwe Rotaryvoorzitter van Club Heerlen (2013-2014) wordt gezegend door een priester. Een misdienaar houdt hem stevig in de greep voor het geval hij zich bedenkt. Arme orang oetan! Eigenlijk geen leuk bijschrift en geen leuke foto, want waarom zwerft die mensaap niet vrij rond in een groot en beschermd natuurgebied? Waarom? Omdat wij met de dieren kunnen doen wat we willen. (Foto ontleend aan Xinghua-Reuters Photo)

Leun naar links en de Eiffeltoren lijkt kleiner

Dr Anita Eerland, een van de Ig Nobelprijswinnaars en docente van de  Faculteit Psychologie OU

Nog even de Ig Nobelprijs van Frans de Waal over die billen van gisteren (vrijdag 21-9-2012). De winnaars op het podium werden vroeger vanuit de zaal bestookt met papieren vliegtuigjes. Dit keer zwom er een vis door de lucht. Toch is het een beroemde prijs. Ik kon mij gisteren (vrijdag) koesteren in de glorie van anderen, want ik feliciteerde Anita Eerland, een van de psychologen van onze (ja, onze) faculteit. Vereenzelvigen met een champion, heerlijk. Anita Eerland doet onderzoek in een forensische context naar het Feature Positive Effect. De prijs kreeg ze samen met Rolf Zwaan (met wie ze vandaag, zaterdag, trouwt). Ze zette proefpersonen op een gemanipuleerd Wii Balance Board, een hulpstuk voor de spelcomputer dat op een weegschaal lijkt. Ze dachten rechtop te staan, maar in werkelijkheid stonden ze een beetje uit het lood. Als we getallen langs de ‘mental number line’ leggen en van 0 tot 10 tellen, dan zetten we de 0 in gedachten links en de 10 rechts. Links associëren we met kleine getallen en rechts met grote getallen. Kennelijk brengt onze lichaamshouding die associatie op gang. 

De Eiffel langs een mentale kronkellijn (J. von Grumbkow)

Ik weet niet of de gemiddelde Rotarian te veel overhelt naar links. Politiek en godsdienst zijn taboeonderwerpen, want ruzie. Ik denk dat de modale Rotarian rechts of misschien in het midden zit. Het aardige van de Ig Nobelprijs is dat je niks aan het bekroonde onderzoek hebt, maar wetenschap, je weet nooit hoe het loopt... 

Hierboven staat de YouTube-uitreiking (klik). Deze duurt een half uur, maar een korte samenvatting van het onderzoek staat hier (klik) 

Vorstendom & Belastingparadijs

Rebecca Näff  met op de achtergrond het borstbeeld van een oude heerser; vandaag even niet die van Liechtenstein (Foto: J. von Grumbkow).

Rebecca Näff laat de aanwezigen op de bijeenkomst van 19-9-2012 kiezen welke taal zij het liefst gebruiken: Engels of Duits? Haar Power Point roept hun toe: "Neem Engels!" maar het merendeel kiest Duits. Zij begint interactief met het stellen van vragen en geeft ondertussen vele feiten over Liechtenstein. Het aantal inwoners ligt ergens rond de 35.000. Ongeveer zoveel als Landgraaf (38.000). Ze wonen verspreid in Alpendorpen op een gebied van 24 x 12 km. Het merendeel is katholiek. Het volkslied gaat op de melodie van het Engelse "God save the queen", die Joost Smeets spontaan wilde inzetten maar meteen de kop werd ingedrukt. Er is cultuur en er zijn theaters. In haar eerste week in Heerlen liet Bas Schoonderwoerd haar kennismaken met Fuerza Bruta (zie elders op deze blog). Liechtenstein is nauw gelieerd aan Zwitserland. In de Tweede Wereldoorlog bleef het vrij van de Duitsers. Net als Zwitserland is het geen lid van de Europese Unie. Dus je moet bij de grens met Oostenrijk langs de douane maar niet bij die van Zwitserland. 
Het bergachtige land is een belastingparadijs. Toen Rebecca de aanwezige Rotarians vroeg waaraan ze het eerst dachten bij Liechtenstein, klonk als uit één mond: "Steuerparadies!" Het aantal postbusbedrijven is waarschijnlijk groter dan het inwonertal. De heerser (Fürst, prins) is een vermogend man, want eigenaar van de bank van Liechtenstein en waarschijnlijk de rijkste royal van Europa. Hij doet veel aan liefdadigheid. Volgens Machiavelli is machtsvergrotende liefdadigheid staatsgevaarlijk. De Heerlense belastinginspecteur Steef Claessen, die veel geoefend heeft op onschuldige Rotarians, zou er met zijn kogelvrij vest en dienstwapen wel raad mee weten. De macht ligt bij de heerser. Zo'n 70 procent van de bevolking heeft daar geen moeite mee en heeft dus volgens Rebecca lak aan democratie. Ze vertelt met trots dat er 120 sportclubs zijn, dat het land meedoet aan de Olympische spelen van de Kleine Staten van Europa en daar verschillende gouden medailles behaalt, die groter ogen dan de reguliere medailles. In skiën (slalom en andere ontwijkende bewegingen) zijn ze goed. 

Rebecca Näff met Power Point en op de achtergrond de bergen van Liechtenstein (Foto: J. von Grumbkow)

Hoe het met de Liechtensteinse vrouwen gaat? Maar liefst 50 procent van de Liechtensteinse Rotaryclubs is gemengd. Haar moeder is presidente van een van de twee Rotaryclubs die Liechtenstein rijk is. In de jaren tachtig van de vorige eeuw kregen de vrouwen zelfs het kiesrecht. Toen abortus aan de orde kwam, zwaaide de heerser met zijn grondwettelijk veto. Hij hoefde zijn veto niet te gebruiken. Er zijn vrouwen die daar anders over denken, maar voor hen staat op Abtreibung een celstraf, ook als die in het buitenland wordt uitgevoerd. Toen Rebecca vroeg waaraan de aanwezigen als tweede dachten bij het woord Liechtenstein, werd geroepen: "Vorstendom" en "Geen democratie". De heerser (Il Principe) kan de vijf ministers en het parlement naar huis sturen. Rebecca signaleert een generatiekloof tussen de grootmoeders (in het Oostenrijks Ahna genoemd), die het bestaande accepteren, en de kleindochters die over verschillende kwesties anders denken.

Miss Liechtenstein, de trots van het land, is snel gevonden na googlen met “Schönheitswettbewerb für Kühe”  (Ontleend aan www.vaterland). Klik om te vergroten.

De missverkiezingen-2010 in Liechtenstein leverde volgens Rebecca als nummer 1 een koe op. Zonder te weten welke andere dames hebben meegedongen, zou ik zeggen: een compliment voor de koe. Op de foto staat de winnares met een krans van lampionplanten (Physalis) en coniferen, en met een appel op haar kop. Haar trotse oren draaien bijna alle richtingen op. Zielig dat dwars door beide oren oormerken zijn geslagen. Die lippen trekken het gras uit de grond en zonder te kauwen gaat het gras naar binnen. Pas bij het opboeren, begint ze beschaafd te kauwen. Op de foto ontbreken helaas die kolossale billen, want aan de billen herkent men de schoonheid. Primatoloog Frans de Waal kan dat bevestigen. Gisteravond kreeg hij in Harvard de Ig-Nobelprijs voor zijn ontdekking dat chimpansees andere chimpansees individueel herkennen aan foto's van hun achterste. Dat werd bij toeval vastgesteld bij onderzoek naar gezichtsherkenning door apen (onze gezamenlijke Ahna). Een foto is genoeg voor bilherkenning.

Bonobo herkent vrouw en volgt haar billen (Foto: J. von Grumbkow). Klik om te vergroten. 

Maar dit vlaggenschip van Liechtenstein stond er eenzaam bij. Kan de enige tv-zender van Liechtenstein niet een programma maken Koe zoekt Boer? Ze moet toch prachtige billen hebben? De tijd liep uit. Voorzitter Robert Mühlig gaf de gelegenheid voor één vraag en wel aan de man die doorgaans geen vragen mag stellen. Voorzitter: "Je mag nog een laatste vraag stellen." "Nee, dank u voorzitter, mijn Duits laat het niet toe."